A Volunteer’s Diary Part 3

A Volunteer’s Diary Part 3
[Nargis Relief Story Part V – A Trip to Phyar Pone](Retold by Daw Kyin Kyin)

On 27th May 2008, Sanay Dhamma Friends and volunteers made their third trip to Irrawaddy delta. They travelled to another provincial town called Phyar Pone and surrounding villages. Following are notes taken by Ma Kyin Kyin about their preparation works and the trip.

We had already used all funds you transferred previously. It totalled about 10 million Kyats. We used it all to buy various necessities for refugees in Myaungmya and Laputta. I had balance of 1.8 million Kyats (1,844,000 in exact) from your latest transfer. In our next trip we planned to reach out to villages in Phyar Pone district.

Ma Myo Myo called me on one day. “Ah-ma (sister), lets get some dry-fish this time round. We could buy as much as 3-lakh Kyats worth of dry-fish”. “That’s good”, I said. “Let me take care of the task”. I then went to Thirimingalar wholesale market and bought dry-fish, onion, and dry-chilli etc. At home we did not have space and cooking facilities to deep fry this much of fish. Daw Khin Aye Mu and I went to Htantabin monastery and sought permission. The abbot was more than welcome. “Please just come. We have spacious kitchen, plenty of firewood, and ready water supply. I can even arrange manpower to help you”, the abbot said. However, Aphaygyi (my dad) asked me to use a nearby construction site. He said there was enough firewood and water. I decided to use construction site since it was closer to our house. I then asked around nearby houses to help us removing fish head. Only several neighbours were willing. Many people were not interested. Daw Khin Aye Mue came back after a while. “Hey…Ah-Kyin, you kept the abbot waiting. He had already gathered volunteers to help us. How could this be done by one or two? Come…pass me these fishes”. So she carried 60-Viss (100kg) of dry-fish in a taxi. At monastery, volunteers helped to remove fish head. Once the job was done, the abbot gave us a ring. We hired trishaws to carry fishes back to the construction site.

It was not only dry-fish but onion and garlic about 30-Viss (50kg) needed processing. Mu Mu (my younger sister) and her colleagues helped with the task. Win Zaw Oo, Baung Cheng, and two ladies from downstairs took the chef’s job. We started at 1 PM and finished around 1 AM next morning. Well, that was just cooking. On the next day, Daw Khin Aye Mu and ten ladies from her neighbourhood came to help in mixing and packing of the food so that it would be ready for distribution. I took care of dinner, snacks and drinks for those who helped in cooking, and gave steamed glutinous rice to those who helped in packing.

There were people of all kinds. Some were so enthusiastic. They kept an attitude that “though I could not afford cash and kind, I would give my labour for the cause”. Some who were able threw their weight in – everything from cash, kind and labour to transporting aid – generously. Volunteers from Mingalar bazaar, for example, not only donated loads of aid but also brought themselves to help us distributing aid all the way to affected areas such as Bogalay and Laputta. I must here commend that we wouldn’t have done this much without their energetic contribution.

Some other people turned out differently. Some of our neighbours were not interested even to give us a hand in removing fish head though they would not have much things to do at home for the whole day. Some could just spend their time chatting around at teashops and reckoning with lottery numbers. Perhaps they haven’t experienced disastrous suffering in their life. They would only cry foul when it hit their own backyard. When authorities announced cyclone food rations, they would rush to queue whole morning for their share even the handout was a tiny fish by lucky-draw or a small amount of cooking oil. There were too, people who ventured out under the storm and picked up zinc-roof sheets flown off from others’ houses, and there were stories of death and accident among them. You know, people get government they deserve. Old proverbs like “this rain, this wind, and these people” as well as “this king, this government, and these thieves” were just right for this occasion. Well, let the matter rest here.

Win Zaw Oo and one of his assistants brought those packets of deep fry dry-fish from cooking site to our house. In fact our house was also full with bags of donated cloths. Thus I rang Ma Myo Myo to come get these. (My sister recounted me on the phone that Ma Lwin Lwin Moe offered to store aid items at her brother’s house where there was no occupant and located just opposite of her parents’. How could we otherwise find a place for this much of goods? Ma Myo Myo is a sister of Ma Lwin Lwin Moe. She runs a clothing shop at Mingalar bazaar. Our aid mission and smooth distribution owed much to the strenuous contribution of Ma Myo Myo. We have made larger impact as we combine ours with donations from shop owners from Mingalar bazaar. Thanks to Ma Myo Myo and Ma Lwin Lwin Moe. We alone wouldn’t be this smooth. We the Sanay Dhamma Friends here would like register our heartfelt appreciation to Ma Myo Myo and volunteers from Mingalar bazaar).

Daw Khin Aye Mu gave us a message. “Htantabin abbot informed me that there were four container loads of second-hand cloths brought here by a monk from Mandalay. You might pick up as much as you could for donation in delta region”. I told Ma Myo Myo about the news. Later about 9 PM we went to Thusitaryone monastery to pick three bags of cloths. Not only cloths there were also rice bags and sugar but we could not take anymore as our car was fully loaded. Furthermore we had already bought 100 rice bags to collect at Phyar Pone. (Note: 1 rice bag = 45 kg)

On 27th May, Baung Cheng (I don’t remember his real name) and I took taxi to Ma Myo Myo’s house. Those vehicles loaded with goods had already left since last night 10 O’clock. We started our journey at 3:30 AM and reached Phyar Pone at 6:30 AM. We first had fried noodles packed from home by Ma Myo Myo as our breakfast. We then transferred goods onto a ferry. It was 8 AM sharp when our ferry departed.
We had a guide along with us. We reached a village called Kyone-De` at minutes passed 12 noon. I was told that we’ll handout aid based on village census. Once we got the list we had to pack goods accordingly. After that we handed out goods and receipt coupons. We had to form a pool and played lucky draw for some items which we did not have enough quantity to give everyone. Those did not win the draw nonetheless got consolation items.

It was already 4:30 PM when we had done with our distribution. At 5 PM we left for another village located within an hour ferry ride. A car was waiting there to send us back to Phyar Pone. But the car could not take us all. We had to leave some of us and goods behind. It was faster by road than river. We reached Phyar Pone at 7:30 PM. At Phyar Pone we arranged another car to fetch remaining group. We had our dinner at Phyar Pone. By the way, we took our lunch onboard ferry on the way to Kyone-De`. We left for Yangon after our second group arrived from the village. I reached home minutes passed 1 O’clock in the morning.

Let me add some more about people during all this aid work. When I was preparing aid mission to delta I then asked neighbours and those in my network to donate second-hand cloths such as shirts and Longyis. Many of them donated cloths in good condition and cleanly washed with added fragrance. Some cloths, however, were with full of stink and impossible to wear. I had no choice but to throw these cloths away. At home we sorted cloths into different categories such as men wears, women wears and children wears. That could make easier for distribution. For instance, we would write down how many pairs of cloths for men and so on. A portion of cloths were very new. We could hardly detect a cloth that was torn or tainted. There were some, one or two, with dirt and stink. These could be from those with poor generosity. Some were extremely careful. In the task of removing fish head, some volunteers even took extra step to remove faeces-thread from fish body. It was about different people.

There were plenty to write but I couldn’t recall everything now. Perhaps this note was just one fifth of what I had forgotten. Villages we visited in this trip were 1. Kyone-Kan (South) 2. Kyone-Kan (North) 3. Kyone-Kan (Shoal) and 4. Kamasuk. I did not take many photos. What have been printed and sent to you were all I had. Ma Lwin Lwin Moe said she would save all photos she had taken in a CD and would pass to you, including video shots.

Sahdu…Sahdu…Sahdu.

A Volunteer’s Diary Part 2

A Volunteer’s Diary
[Nargis Relief Story Part IV – A Trip to Laputta Town]

Soon after returning from Myaungmya, my sister Ma Kyin Kyin and volunteers prepared for another trip to one of the hardest hit areas in the delta. They travelled to Laputta town in 18th May 2008. Following are notes taken by Ma Kyin Kyin about their trip to Laputta.

Upon hearing from you of additional funds, I rang Ma Myo Myo to buy more cloths and utensils. We also ordered 10,000 packs of bread. We asked our contacts in Myaungmya to make bread for us. This time we were going to Laputta. Our plan was to bring cloths and utensils from Yangon and on the way we picked up bread from Myaungmya.

In addition to cloths we purchased, we also collected lots of brand new and second-hand pants and shirts from generous donors. At home the whole family contributed in sorting and packing of cloths. Your friend Ko Than Aung sent 30-dozen bottles of drinking water. Neighbours came and donate us various items until to the last minute before our convoy left. Our house became a warehouse with full of goods. We got two truckloads of goods for Laputta. We rented another mini-bus for volunteers and for more goods. All vehicles were loaded fully.

On the day we travelled, two trucks with male volunteers left early about 10 O’clock in the morning. Our mini-bus with mostly women followed about 3 O’clock in the afternoon. So we left for Laputta with 40-person strong volunteers.

We had our dinner at Nyaungdone. Again, we met actor Kyaw Thu and his returning convoy there. It was already 9 PM when we reached Myaungmya. That night we went to bed around 1 O’clock in the morning. We woke up early about 3 AM to receive bread we had ordered. In Myaungmya, we rented one more truck to carry 10,000 packs of bread. We finally reached Laputta at 9:30 AM.

We split into two groups and set off to visit different camps. Heavy rain hampered handing out donations in some small and overly crowded camps. We had to shift goods and bags around the places to avoid getting things soaked in the rain. We were very tired and hungry when we took our lunch break at 1:30 PM. We resumed our afternoon mission at 2 PM. Rain was pounding heavier in the afternoon. At some camps we handed our donations to Buddhist monks in-charge because it was impossible for victims to assemble under heavy rain to receive aid handouts. By the way, many camps were in fact Buddhist temples and monasteries where there were large compound with bigger buildings for refugees to take temporary shelter.

Living conditions were so miserable that it was beyond any of us could imagine. People lived at those buildings under leaking roofs and fallen walls. Dampen ground was their common bed. Once the ground was flooded after heavy rain, people stacked up brick tubes under their feet just to avoid water. Children cried frighteningly in the cold of rain. We thought it was bad in Myaungmya camps. Laputta was extraordinary. In entire town, I did not see a house that was left undamaged. People walked around directionless. They appeared to be searching someone but looked for nothing. They were sick and traumatized. Some did not even respond when they were called by name.

It was already 4:30 in the afternoon when we returned to our group’s meeting point. Time ran fast. We donated remaining goods to “Four-storey-temple” which was sheltering 8,000 refugees. We departed Laputta at 5:30 PM and reached Myaungmya at 9:30 PM. We had our dinner there. We left for Yangon at 10:30 PM and reached home at 4:30 in the morning.


Sahdu…Sahdu…Sahdu.

A Volunteer’s Diary

A Volunteer’s Diary
[Nargis Relief Story Part I – Response to the Disaster]

It is part of our culture for the young ones to visit elders, teachers and seniors, and pay them respect during Burmese New Year occasion and in religiously auspicious days. Elders, in turn, offer blessing to their patrons. They would sermon “may disasters and plagues upon thee be averted”. Carefree youngsters we, took no seriously of the words “disasters and plagues”, were nonetheless touched by the message of compassion. It is a lovely tradition indeed.

Our terrible experience of a disaster came before us when Cyclone Nargis struck Irrawaddy delta in 2nd May 2008. How can we human resist power of mother nature? Thanks to technology and inventions. Though we cannot prevent, in nowadays we are able to predict more accurately of coming storms, earthquakes and volcano eruptions. Yet ultimate responsibility still lines with human attentiveness to make use of technology and save life of fellow human beings. Sadly, in the case of Cyclone Nargis, disastrous situation became an unprecedented tragedy when irresponsible authorities not only failed to warn population in the delta region ahead of the coming storm but ridiculously denied aftermath rescue offers from global community. The world is at shock to witness the scale of destruction caused by Nargis and yet cool response by the Burmese junta.

As the world rushed to assemble relief missions to help cyclone victims, we the Sanay Dhamma Friends too swiftly worked to raise emergency funds (to top up existing monthly donated funds) and convened an urgent meeting in 10th May 2008 to discuss what best we shall donate for the victims and how quick our donation can reach out to affected region. By the time of our first Nargis meeting, we have raised over twelve thousand Singapore Dollars inclusive of Sanay Dhamma Friends’ regular contributions for March, April and May 2008.

[Nargis Relief Story Part II – Preparing for the Trip]

We had good news in the following week after our meeting. Ma Lwin Lwin Moe, one of our regular contributors in Singapore was travelling to Yangon and delta region in the weekend. I was also told that an aid convoy organized by her sister Ma Myo Myo is leaving tomorrow. I rang Ko Kyi Lin who was coordinating relief efforts in Myaungmya town where thousands of victims said to have sought refuge. Ko Kyi Lin said, “In fact, Myaungmya was not severely affected. Most victims here are from nearby town Bogalay. We have over 40,000 cyclone victims in about 30 camps here. We’ve got rice for them in government rations. But we need cloths… especially cloths for men who are the lone survivors. They have no cloths. We also need utensils, and sacs of iodized salt”. I promptly contacted Yangon to help us buy men cloths. By the end of the day, Ma Myo Myo bought cloths and utensils worth about 1 million Kyats on behalf of us and promised to bring with her convoy which is preparing to leave early next morning. I was also informed that my sister Ma Kyin Kyin, who usually managed and coordinated our aid works in Yangon would be joining the trip. Added bonus for us was generosity of retailers who topped-up our purchase with their own donations. Sahdu… Sahdu…Sahdu.

[Nargis Relief Story Part III – A Trip to Myaungmya Town]

Following from here are notes taken by my sister Ma Kyin Kyin during their trip to Myaungmya.

I learnt from Ma Myo Myo about their journey to Myaungmya tomorrow and Sanay Dhamma Friends joining the aid mission. I therefore organized to collect second-hand cloths from our neighbours and picked up about 7 bags by end of the day. We left for Myaungmya in 12th May 2008 morning 4 o’clock and reached there about late morning 11:30. Well, I don’t have to say roads are bumpy. Ma Myo Myo and her volunteers brought loads of cloths for all ages. Upon arrival, we first discussed with town residents over the urgent needs and aid receiving status etc so that we could list and prioritize camps to visit. We first visited camp number 24 which was set in a compound with two large warehouse buildings. The camp hosted over 4,500 victims whom mostly are transferees from other crowded camps. When we arrived, we saw a truckload of victims arrived as well. We were told that the camp was less frequented by donors due to its outskirts location. We also witnessed a group of volunteers handing food rations. We too handed out food and other items that we have brought. They did not have utensils so it was just nice that we brought plates, cups, and woks. Here let me brief you how things are distributed. First they asked everyone to get out of the building and let them in again one by one. Donors waited at building’s main door and passed food, cloths and other items to victims. This way we ensured that everyone got their ration and avoided chaos and being overwhelmed. I noticed there were sizeable number of women and children in the camp. We handed out some cash to those sick and elderly victims. Later we visited four more camps until 5:30 in the late afternoon. We handed over remaining goods to town elders and returned. We reached back Yangon pass midnight.

We saw other private volunteer groups camped in Myaungmya and providing aid and medical assistance. Famous actor Kyaw Thu’s group was among we met. I was saddened to see many victims suffered severe skin burns. They had hugged on to trees throughout the storm and barely survived but yet to receive proper medical treatment. One survivor from Laputta told me that 23 out of 26 workers in their rice mill perished in the storm, and the factory building was gone just leaving a boiler tank.

It appeared that Sanay Dhamma Friends’ first aid mission to Myaungmya was completed without much hindrance. Ma Myo Myo recounted one encounter. “A half-dressed soldier came up onboard once our convoy stopped at a camp. We could easily smell overwhelming alcohol stink from him. I asked him who he was, his duty-about and told him to get out off the truck. He then questioned me who I was. Someone standing next to me answered him that I was a donor. Anguish and discontent, the soldier got off the car and walked back to his officer. All of us were relieved that they left us undisturbed the rest of our journey”. Sahdu…Sahdu…Sahdu.

Nargis Story Part 5 (Phyar Pone Trip)

နာဂစ္ ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အစားအစာ ႏွင့္ အျခားပစၥည္းမ်ား လွဴဒါန္းရန္ ဖ်ာပံု သို႔ သြားေရာက္ျခင္း (၂၇-၀၅-၀၈)

အရင္ နင္ပို႔ထားတဲ့ ၁၅ သိန္း + သိန္း ၇၀ + ကိုႏြယ္၀င္း အမိ်ဳးသမီးဆီက ၁၅ သိန္းက ေျမာင္းျမ နဲ႔ လပြတၱာကို သြားလွဴလိုက္တာ အကုန္ ကုန္သြားၿပီ။ ဖ်ာပံုအတြက္က ေနာက္ထပ္ပို႔လိုက္တဲ့ ၁၈ သိန္း ၄ ေသာင္း ၄ ေထာင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

မိ်ဳးမိ်ဳးက အစ္မေရ၊ ဒီတစ္ခါ ငါးနီတူ ေၾကာ္ရေအာင္ လို႔ ေျပာတယ္။ ငါလဲ ဘာမွ သိပ္ မလုပ္ေပးရ ေသးတာနဲ႔ ဒါဆို ငါပဲ ေၾကာ္လိုက္မယ္ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ ၃ သိန္းဘိုး ေၾကာ္မယ္တဲ့ ဆိုေတာ့ ငါတစ္ ေယာက္ထဲ သီရိမဂၤလာေစ်းကို သြားၿပီး ငါးေျခာက္တို႔၊ ျငဳပ္သီးတို႔၊ ၾကက္သြန္တို႔ သြား၀ယ္တယ္။
ေၾကာ္ဘို႔ေနရာကို ေဒၚခင္ေအးမူက ထန္းတစ္ပင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေၾကာ္ပါလား တဲ့။ ဒါနဲ႔ ဘုန္းႀကီး သြားေလွ်ာက္ေတာ့ လာသာလာခဲ့ ဒါယိကာမႀကီး၊ ဒီမွာ မီးဖိုေဆာင္လည္း ရိွတယ္။ ထင္းလည္း ရိွတယ္။ ေရလည္း မပူရဘူး။ ေၾကာ္ဘို႔လူေတြပါ သူ စီစဥ္ေပးမယ္ လို႔ေျပာတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဖႀကီးက ဆိုဒ္ထဲ (ယခုေဆာက္လက္စ က်ြန္ေတာ္တို႔၀ယ္ထားေသာ တိုက္ခန္းပါသည့္ တိုက္) သြားေၾကာ္ပါလား။ ငါ ၀င္းေဇာ္ဦးကို ေျပာၿပီးၿပီ။ အဲဒီမွာ ထင္းလဲမပူရဘူး၊ ေရလည္းေပါတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ငါလဲ အိမ္နဲ႔နီးတာေၾကာင့္ အဲဒီ ဆိုဒ္ထဲမွာပဲ ေၾကာ္ေတာ့မယ္ ေပါ့။

ဒါနဲ႔ ငါလဲ ငါးေျခာက္ေခါင္းေႁခြဘို႔ အနီးအနားကလူေတြကို လိုက္ေမးေတာ့ တစ္ဦးႏွစ္ဦးပဲ စိတ္ပါလက္ ပါရိွတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေဒၚခင္ေအးမူ ေပါက္ခ်လာၿပီး ငါ့ကို ေျပာတယ္။ “ဟဲ့ - အက်င္၊ ဟိုမွာ ဘုန္းႀကီးက ေမွ်ာ္လို႔၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကို ငါးေျခာက္ ေၾကာ္ဘို႔ ေျပာထားတယ္။ ဒီ့ေလာက္ အမ်ားႀကီး ဘယ့္ႏွယ္ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ၿပီးႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ငါ့ေပးလိုက္” ဆိုၿပီး ငါးေျခာက္ အခ်ိန္ ၆၀ ကို သူ႔ဟာသူ တကၠစီငွားၿပီး သယ္သြားတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေႁခြၾကတာေပါ့။ ဘုန္းႀကီးက လူစုေပး။ ငါးေျခာက္ေတြလဲ ေခါင္းေတြေႁခြၿပီးေရာ ဘုန္းႀကီးက လွမ္း ဖံုးဆက္တယ္။ တို႔လည္း ဆိုကၠားငွားၿပီး သြားသယ္ရတာေပါ့။

ၾကက္သြန္ကလည္း အျဖဴ၊ အနီ စုစုေပါင္း အခိ်န္ ၃၀ ေလာက္ ခြါရ လီွးရတာ။ မူမူတို႔ (က်ြန္ေတာ့္ ညီမ အငယ္) ဌာန က ဆရာမ သံုးေယာက္ ကူၿပီး ခြါၾက လီွးၾကေပါ့ဟယ္။ ေၾကာ္တာက ၀င္းေဇာ္ဦး ရယ္၊ ဒို႔ ရပ္ကြက္ က ေပါင္ခ်ိန္ ရယ္၊ ေအာက္ထပ္က အစ္မႀကီး ႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေၾကာ္ၾကတယ္။ ေန႔ခင္း ၁ နာရီက စ ေၾကာ္ၾကတာ။ ည နာရီျပန္ တစ္ခ်က္တီးမွ ၿပီးတယ္။ ဒါ ေၾကာ္ရံုသက္သက္ပဲ ရိွေသးတယ္။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ေဒၚခင္ေအးမူ သူတို႔ရပ္ကြက္က အမိ်ဳးသမီး ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေခၚလာၿပီး မေန႔က ေၾကာ္ၿပီးသားေတြကို စပ္ေပး၊ ေ၀ဘို႔လို႔ အထုပ္ကေလးေတြ ထုပ္ေပးလုပ္လို႔ အားလံုးၿပီးသြား ေရာ။ ၀ိုင္းၿပီး ေၾကာ္တဲ့သူတို႔၊ ကူညီညာလုပ္ေပးတဲ့ သူတို႕ကို ငါ လဖက္သုတ္ေက်ြး၊ ေကာ္ဖီတိုက္ တယ္။ ညေနစာလဲ ငါပဲ ေက်ြးလိုက္တာေပါ့။ ေနာက္ေန႔ ငါးေျခာက္ေၾကာ္ ကူၿပီး ထုပ္ေပးတဲ့ သူေတြကို ေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ေကြ်းလိုက္တယ္။

လူေတြဆိုေတာ့ အမိ်ဳးမိ်ဳးေပါ့ဟာ။ တခိ်ဳ႔က်ေတာ့လဲ အရမ္းကို အားတက္သေရာ ရိွတယ္။ ငါ မတတ္ႏိုင္လို႔ မလွဴႏိုင္ေပမဲ့ လူအားစိုက္ၿပီး အကုန္လုပ္ေပးမယ္ ဆိုတာမိ်ဳး။ လွဴႏိုင္တဲ့ သူေတြက်ျပန္ ေတာ့ ေငြအားေရာ၊ ပစၥည္းအားေရာ၊ လူအားေရာ တကယ့္ကို အင္တိုက္ အားတိုက္ လုပ္ၾကတာ။ နင့္ဟယ္၊ မဂၤလာေစ်းက လူေတြဆိုတာ တကယ့္ကို အားတက္သေရာပဲ။ ပစၥည္းေတြလဲ အမ်ားႀကီး လွဴသလို လူကိုယ္တိုင္လဲ ဟို ဘိုကေလးတို႔ လပြတၱာတို႔ အေရာက္ ငါတို႔နဲ႔ လိုက္ လုပ္ေပးၾကတယ္။ သူတို႔အင္အားနဲ႔ေၾကာင့္ ဒါေလာက္ ေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာ ၿပီးတာ။ ငါတို႔ခ်ည္းပဲဆို ဘယ္လြယ္လိမ့္ မတံုး။

ေဟာ - တခ်ိဳ႔က်ျပန္ေတာ့ ငါတို႔ အနီးအနားကလူေတြ ေျပာပါတယ္။ ငါးေျခာက္ေခါင္းကေလး ကူေႁခြေပးပါ ဆိုတာေတာင္ မလုပ္ေပးခ်င္ ၾကဘူး။ အဲဒီလူေတြဟာ အိမ္မွာလဲ ဘာမွ အလုပ္ရိွတာ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားတကာ လဖက္ရည္ဆိုင္ လွည့္ထိုင္ၿပီး တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ခ်ဲတြက္၊ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးအေၾကာင္း ေျပာ နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနၾကတာ။ ေအးေပါ့ေလ၊ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ေဘးမေတြ႔ေသးေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့။ ကိုယ့္ေခါင္း ေႁမြေပါက္မွ အမယ္ေလး ဘေလး၊ အရပ္ကူပါ၊ လူ၀ိုင္းပါ ျဖစ္ၾကေတာ့မွာကိုး။ မုန္တိုင္းေဘးအတြက္ တိုက္တစ္တိုက္လံုးမွ ဆယ္ေကာင္ေလာက္ အလကား ေပးတဲ့ ငါး က်ေတာ့ မဲႏိႈက္ယူရတဲ့ ဟာေတာင္ ေသေရးရွင္ေရးတမွ် အေျပးအလႊား သြားၿပီး ယူၾကတယ္။ စားအံုးဆီ ၂၀ သား ၅၀၀ နဲ႔ ေရာင္းေပးတာကို တစ္မနက္ခင္းလံုး တန္းစီၿပီး သြား ၀ယ္ၾကတယ္။ မိုးေတြြရြာ၊ ေလေတြတိုက္လို႔မွ မၿပီးေသးဘူး။ သူမ်ားအိမ္ေတြက လြင့္ပ်ံက်လာတဲ့ သြပ္ ေတြကို လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ သူေတြကလည္း တပံုႀကီး။ အဲဒီလို သြပ္ အေကာက္ေကာင္းလို႔ ေသတဲ့ သူေတြေတာင္ ရိွပါတယ္။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္နဲ႔၊ ဒီအစိုးရနဲ႔ ဒီလူေတြနဲ႔ေတာ့ တန္မွတန္။ ဒီမိုး ဒီေလ၊ ဒီလူေတြနဲ႔၊ ဒီမင္း ဒီစိုး၊ ဒီသူခိုးနဲ႔ ဆိုတာ တကယ့္ကို ကြက္တိပဲ။ ဒါေတြ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။

ငါးေျခာက္ေတြ ေၾကာ္ၿပီး ထုပ္ၿပီးေတာ့ ဆိုဒ္ထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေခၚၿပီး ၀င္းေဇာ္ဦး သူ႔ဟာ သူ အိမ္အေရာက္ လာပို႔ေပးတယ္။ ငါ့မလဲ အိမ္မွာက အ၀တ္ေဟာင္းထုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနလို႔ ထားစရာ မရိွေတာ့ဘူး။ မိ်ဳးမိ်ဳးကို ဖံုးဆက္ၿပီး လာယူခိုင္းေတာ့ သူလာသယ္သြားတယ္။
(မလြင္လြင္မိုးက က်ြန္မတို႔အိမ္ေရွ႔က အစ္ကို႔ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မေနေတာ့ အားေနတယ္။ ပစၥည္းေတြကို အဲဒီမွာ သြားထားလိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပသြားတယ္ ဟု ျပန္ေျပာျပ ပါသည္။ ႏို႔မဟုတ္လွ်င္ သည္ေလာက္မ်ားေသာ အလွဴပစၥည္းမ်ားကို ဘယ္မွာ သြားထားမည္နည္း။ မမိ်ဳးမိ်ဳး မွာ မဂၤလာေစ်းတြင္ ေစ်းထြက္ေနေသာ မလြင္လြင္မိုး၏ ညီမ ျဖစ္ပါ၏။ က်ြန္ေတာ္တို႔ အလွဴကိစၥမွာ မမိ်ဳးမိ်ဳး အင္တိုက္ အားတိုက္ ကူညီမႈေၾကာင့္သာ ဤမွ် ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ႏွင့္ ၿပီးေျမာက္ရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ က်ြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မဂၤလာေစ်းသူေစ်းသားမ်ား ပူးေပါင္းလိုက္ေသာအခါ အလွဴအင္အား အေတာ့္ကို ေတာင့္တင္းသြားပါသည္။ သို႔အတြက္ က်ြန္ေတာ့္မွာ မမ်ိဳးမိ်ဳးေရာ၊ မလြင္လြင္မိုးကိုပါ အလြန္ ေက်းဇူးတင္မိပါ၏။ က်ြန္ေတာ္တို႔ခ်ည္း လုပ္ရလွ်င္ ေတာ္ေတာ့ကိုမလြယ္ပါ။ စေနဓမၼမိတ္ေဆြ မ်ား အဖဲြ႔အေနႏွင့္ မမိ်ဳးမိ်ဳး ႏွင့္ မဂၤလာေစ်းသူေစ်းသား အေပါင္းတို႔ကုိ ေက်းဇူး အထူးတင္ရိွပါ ေၾကာင္း ဤေနရာမွ မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။)

ေနာက္ “ထန္းတစ္ပင္ ဘုန္းႀကီးက မႏၱေလးက ဘုန္းႀကီးမွာ အ၀တ္ေဟာင္းေတြ စုေဆာင္းၿပီး သယ္လာတာ ကြန္တိန္နာနဲ႔ ေလးလံုး ရိွတယ္။ အဲဒါ လိုခ်င္သေလာက္ လာယူၿပီး လွဴေပးပါ လို႔ ေျပာတယ္ တဲ့” လို႔ ေဒၚခင္ေအးမူ လာေျပာတယ္။ မမိ်ဳးတို႔ကားေရာက္လာေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္း ငါေျပာျပလို႔ သူက သံုးထုပ္ေလာက္ေတာ့ ဆန္႔ေသးတယ္ဆိုတာနဲ႔ ေဒၚခင္ေအးမူပါ လိုက္လာၿပီး သုစိတၱာရံုေက်ာင္းမွာ ညဘက္ ၉ နာရီေလာက္ သြားသယ္ၾကတယ္။ အ၀တ္ေတြတင္ မကဘူး။ ဆန္ ေတြေရာ၊ သၾကားေတြပါ ပါတယ္။ ဆန္ေတြနဲ႔ သၾကားေတြေတာ့ မသယ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ကားက မဆန္႔ ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး တို႔လဲ ဖ်ာပံုမွာ ဆန္အိတ္ ၁၀၀ ၀ယ္ထားတာ ရိွေသးတယ္။

ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔က်ေတာ့ ငါရယ္၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္တံုးက ၀ိုင္းလုပ္ေပးတဲ့ တို႔ရပ္ကြက္ထဲက ေပါင္ခ်ိန္ ရယ္ (နာမည္ရင္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေဟ့) သူတို႔ အိမ္က တကၠစီနဲ႔ မမိ်ဳးမိ်ဳးတို႔ အိမ္ သြားၾကတယ္။

ပစၥည္းတင္တဲ့ကားေတြကေတာ့ ည ၁၀ နာရီကတည္းက သြားႏွင့္ၾကၿပီတဲ့။ မနက္ ၃ နာရီခဲြေတာ့ ရန္ကုန္ကေန ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖ်ာပံုကို မနက္ ၆ နာရီခဲြေလာက္ ေရာက္ၾကတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မမိ်ဳးမိ်ဳးတို႔ေၾကာ္လာတဲ့ ၾကာဇံေၾကာ္ စားၾကတယ္။ စားေသာက္ၿပီး ကားေပၚက ပစၥည္းေတြ ေမာ္ေတာ္ေပၚ ေျပာင္းတင္ၾကတယ္။ ဖ်ာပံုကထြက္လာေတာ့ မနက္ ၈နာရီ အတိ။

လမ္းျပတစ္ေယာက္ ပါတယ္။ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ က်ံဳတဲရြာကို ေရာက္တယ္။ ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြခ်။ သူတို႔က အိမ္ေထာင္စု စာရင္းအလိုက္ ေ၀မွာ လို႔ ေျပာတယ္။ စာရင္းရေတာ့ ဆန္ေတြ ကို ထုတ္တဲ့သူကထုတ္၊ ပဲေတြကို ထုတ္တဲ့သူက ထုတ္၊ အ၀တ္ေတြ ထုတ္တဲ့သူက ထုတ္ ေပါ့။ အားလံုးထုတ္ပိုး ၿပီးသြားေတာ့ ကဒ္ျပားေတြနဲ႔ ေ၀တယ္။ မေ၀ေလာက္တဲ့ ပစၥည္းေတြက်ေတာ့ မဲႏိႈက္ ရတာေပါ့။ မဲမွာ ဗလာ က်တဲ့သူကို က်ေတာ့ ပစၥည္းတစ္မိ်ဳး ေပးတယ္။

ပစၥည္းအားလံုး ေ၀ၿပီးေတာ့ ၄ နာရီ ခဲြေနၿပီ။ ေမာ္ေတာ္စထြက္ေတာ့ ၅ နာရီေက်ာ္။ အလာတံုးကလို ေမာ္ေတာ္ခ်ည္းပဲ မစီးရေတာ့ဘူး။ ေမာ္ေတာ္ ၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္စီးၿပီး ကားလမ္းေပါက္တဲ့ ရြာ ေရာက္ေတာ့ ကားတစ္စီး လာႀကိဳေနလို႔ အဲဒီကားနဲ႔ ဖ်ာပံုကို ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကားက အားလံုးမဆန္႔ဘူး။ လူတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ပစၥည္း တခ်ိဳ႔ က်န္ေနေသးတယ္။ တို႔ကေတာ့ ပထမကားနဲ႔ လိုက္ခဲ့တယ္။ ကားနဲ႔ဆိုေတာ့ ျမန္တာေပါ့။ တစ္နာရီေက်ာ္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ ဖ်ာပံုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၇ နာရီ ခဲြေနၿပီ။ တို႔ေနာက္မွာ က်န္တဲ့သူ ေတြကို ေနာက္ကားတစ္စီးနဲ႔ သြားေခၚရတာေပါ့။ ဖ်ာပံုမွာပဲ ညစာ စားၾကတယ္။ အသြားတံုးကေတာ့ ေန႔လည္စာကို ေမာ္ေတာ္ထဲမွာပဲ စားလိုက္ၾကတယ္။

ေနာက္ကားေရာက္လာေတာ့ ရန္ကုန္ကို ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္ကို နာရီျပန္ တစ္ခ်က္တီးေက်ာ္မွ ေရာက္တယ္။ ေနာက္အပတ္ေတာ့ ဘိုကေလးကို သြားမယ္ ဆိုလားပဲ။

အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ့၊ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ မုန္တိုင္း ဒုကၡသည္ ေတြဆီ လွဴရေအာင္ သြားၾကမယ္ ဆိုေတာ့ ငါ ကိုယ္နဲ႔နီးစပ္တဲ့ အနီးပတ္၀န္းက်င္မွာ အ၀တ္ေဟာင္း ကေလးေတြ လိုက္ၿပီး အလွဴခံတာေပါ့။ အက်ႌ၊ လံုခ်ည္ စသျဖင့္ေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္ ၀တ္တဲ့အထဲကေန ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေလးေတြ ေရြးၿပီး သပ္သပ္ယပ္ယပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေမႊးေမႊး ႀကိဳင္ႀကိဳင္ လုပ္ေပးၾကပါရဲ့။ တခိ်ဳ႔က်ေတာ့လဲ ဟယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ နံေစာ္ေနလြန္းလို႔ အမိႈက္ပံု ထဲ လႊင့္ပစ္လိုက္ရတာ ေတြေတာင္ ရိွတယ္။

အ၀တ္ေဟာင္းေတြ ရလာၿပီ ဆိုကတဲက ငါတို႔က မိန္းမ၀တ္၊ ေယာက္်ား၀တ္၊ ကေလး၀တ္ စသျဖင့္ သပ္သပ္စီ ခဲြထုတ္၊ အထုတ္ေတြ ေပၚမွာ စာေရးထားလိုက္တာ။ ေ၀ရလြယ္ေအာင္လို႔။ ဥပမာ - ေယာက္်ား၀တ္ အကႌ် နဲ႔ ပုဆိုး အတဲြ ဘယ္ႏွစံု စသျဖင့္ ေပါ့။ အထုပ္တိုင္းမွာ စာနဲ႔ေရးမွတ္ထားေတာ့ ဒီအိတ္ထဲမွာ ဘာပါတယ္ အလြယ္တကူ သိႏိုင္သလို ေယာက္်ား၀တ္က ဘယ္ႏွစံု၊ မိန္းမ၀တ္က ဘယ္ႏွစံု စသျဖင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ သိႏိုင္တာေပါ့။ အသစ္ေတြလဲ ပါတယ္။ တအားစုတ္တဲ့ ဟာေတြ ေတာ့ ထည့္မေပးၾကပါဘူး။ တစ္ဦးစ ႏွစ္ဦးစေတာ့လည္း ပါတာေပါ့ေလ။ အိမ္မွာ ဘီရိုေတြ ေသတၱာေတြ ရွင္းၿပီးေရာ ဆိုၿပီး ထည့္ေပးလိုက္ၾကတာ။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဂ်ီး လက္ေလးသစ္နဲ႔ ေၾကာင္ေသးေစာ္ကလဲ နံေနေသးတယ္။ သူတို႔မို႔လို႔ပဲ ေပးရက္ေသးတယ္ ဟယ္။ ေစတနာ ႏံု႔နဲ႔ၾကပံုေတြ ေျပာပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း ငါးေျခာက္ကို ေခါင္းေႁခြရံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ ခါးမွာစိုးလို႔ ဆိုၿပီး ဗိုက္က ေခ်းေနရာေတြပါ ေႁခြေပးၾကတယ္။ လူအမိ်ဳးမိ်ဳး ေပါ့ဟယ္။

ငါေမ့က်န္လို႔ မေရးလိုက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေသးတယ္။ အခုေရးေပးလိုက္တာက အဲဒီ့ ေမ့က်န္ခဲ့ လို႔ မေရးလိုက္ရတာေတြရဲ့ ငါးပံု တစ္ပံုေလာက္ပဲ ရိွမယ္ ထင္ပါရဲ့။ အခုတစ္ေခါက္ သြားလွဴခဲ့တဲ့ ရြာေတြက ၁။ က်ံဳကန္ (ေတာင္) ၂။ က်ံဳကန္ (ေျမာက္) ၃။ က်ံဳကန္ (ေသာင္) ၄။ ကမာဆပ္ ဆိုတဲ့ ေလးရြာပဲ။

ငါ့ဆီမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုသိပ္မရိွဘူး။ ငါ့ဆီမွာ ရိွသေလာက္ ကူးေပးလိုက္တယ္။ မလြင္လြင္မိုးက သူ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုအားလံုးကို စီဒီနဲ႔ ကူးထားတာ ရိွတယ္။ အဲဒါ စီဒီလိုက္ နင့္ကို ေပးလိုက္မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဗီဒီယိုေတြ ေရာေပါ့။

Nargis Story Part3(Myaung Mya Trip)

ေျမာင္းျမသို႔ သြားေရာက္လွဴဒါန္းျခင္း

“အမွန္ဆို ေျမာင္းျမက ေလေဘးဒါဏ္ မခံရဘူးဗ်။ ဘိုကေလးဘက္က တက္လာတဲ့ ဒုကၡသည္ ေတြ။ သူတို႔ေရာက္လာ ေတာ့လဲ က်ြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႔ခံေတြက ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ ေက်ြးေမြး ရတာေပါ့ဗ်ာ။” ဟု ေျမာင္းျမဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားတြင္ ႀကီးၾကပ္ ေဆာင္ရြက္ ေပးေနသူ ကိုၾကည္လင္ ကေျပာျပပါသည္။
မမ၏မွတ္တမ္းမ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေရးထားပါ၏။

စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔က မုန္တိုင္းဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အလွဴေငြ ၁၅ သိန္းပို႔လိုက္မယ္ လို႔ နင္ မမိ်ဳးမိ်ဳးတို႔ဆီ ဖံုးဆက္ထားတာ သိရတယ္။ မမိ်ဳးမိ်ဳး ငါ့ဆီဖံုးဆက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္မရိွ ေတာ့လို႔ အဲဒီကပို႔မဲ့ ပိုက္ဆံကို ေစာင့္မေနေတာ့ပဲ သူပဲစိုက္ထားၿပီး နင္မွာလိုက္တဲ့ပစၥည္းေတြ လိုက္၀ယ္ ေနတယ္ လို႔ေျပာတယ္။ စုစုေပါင္း ၉၉၆၀၀၀ ဘိုး စတီး ပန္းကန္၊ စတီးဇလံု၊ စတီးဇြန္း စတာေတြ ၀ယ္ထားတယ္တဲ့။ ဘီစကြတ္တို႔ ခ်ိဳခ်ဥ္တို႔လဲ ပါတာေပါ့။ အစ္မလိုက္ခ်င္ရင္ နက္ျဖန္ မနက္ ၃ နာရီသြားၾကမယ္ လို႔ေျပာေတာ့ ငါလဲ လိုက္မယ္ဆိုၿပီး အနီးအနားက အ၀တ္ေဟာင္းေတြ လိုက္ အလွဴခံ တာ စုစုေပါင္း ပီနံအိတ္နဲ႔ ၇ လံုး ရတယ္။
၁၂-၀၅-၀၈ ေန႔ မနက္ ၄ နာရီမွာ ကားစထြက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ နင္ဖံုးဆက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ အလွဴေငြ ၁၅ သိန္းရတယ္။ အဲဒါ ကိုႏြယ္၀င္း အမိ်ဳးသမီးဆီမွာ သြားယူဘို႔ ေျပာတယ္။ မမိ်ဳးက အခိ်န္မရေတာ့လို႔ ၀င္ယူမေနေတ့ာဘူး။ တကယ္လို႔ လိုတယ္ဆိုရင္ ေျမာင္းျမက သူ႔အမိ်ဳးေတြ ဆီမွာ ခဏ ယူသံုးထားၿပီး ေတာ္တာၾကည့္လွဴမယ္ ေျပာတယ္။ ပထမ ၁၅ သိန္းကလဲ ၅ သိန္းေက်ာ္ က်န္ေသးတာကိုး။ အဲဒါနဲ႔ေပါင္းလွဴလို႔ ရတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ငါတို႔လဲ ဘယ္မွ မ၀င္ေတာ့ပဲ ေျမာင္းျမ ကို ဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
မနက္ ၇ နာရီခဲြ ေညာင္တံုးကိုေရာက္ေတာ့ မနက္စာစားၾကတယ္။ ေျမာင္းျမကို ၁၁ နာရီခဲြ ေလာက္မွ ေရာက္တယ္။ လမ္းကလည္း ၾကမ္းလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ ၿမိဳ႔ခံေတြနဲ႔ အရင္ေဆြးေႏြးရတာေပါ့။ ဒုကၡသည္ စခန္း ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္။ ဘယ္စခန္းေတြကေတာ့ အလွဴရွင္ေတြ အေရာက္မ်ားတယ္။ ဘယ္စခန္းေတြကေတာ့ သိပ္ အလွဴရွင္မရိွဘူး။ ဘယ္စခန္းကို အရင္လွဴမယ္။ ေနာက္ ဘယ္စခန္း ဘယ္စခန္းေတြ သြား လွဴၾကမယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ သူတို႔ က ေသေသခ်ာခ်ာသိေတာ့ သူတို႔ပါလိုက္ခဲ့ၾကတယ္။
ပထမဆံုး သြားတာက စခန္းအမွတ္ ၂၄ တဲ့။ အဲဒီမွာက တျခားစခန္းေတြမွာ မဆန္႔ေတာ့လို႔ ေနာက္ထပ္ေရာက္ လာတဲ့ လူအကုန္လံုး ဒီမွာ လာထားတာလို႔ ေျပာတယ္။ တို႔ေရာက္သြားေတာ့ ဒိုင္နာကား တစ္စီးနဲ႔ အျပည့္ ေနာက္ထပ္ လူေတြ ထပ္ေရာက္လာတာ စခန္းအ၀င္၀မွာ ေတြ႔ခဲ့ ရတယ္။
စခန္းက အရင္ ေလွ်ာ္ေရြး ေလွ်ာ္ထုပ္စက္ရံု ဂိုေဒါင္အေဟာင္း ၂ ခုကို စခန္းလုပ္ထားတာ။ အဲဒီ ဂိုေဒါင္ ၂ ခုထဲမွာ သူတို႔ စာရင္းအရ လူေပါင္း ၄၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီစခန္းက ၿမိဳ႔ျပင္မွာဆိုေတာ့ အလွဴရွင္ေတြ လာတဲ့အခါ သိပ္မေရာက္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။
ဒို႔ေရာက္သြားေတာ့ ကန္ႀကီးေဒါင့္ (ပုသိမ္ဘက္မွ)က ထမင္းထုပ္ေတြ လာေ၀ေနတာ ေတြ႔တယ္။ သူတို႔ၿပီးေအာင္ ေစာင့္ၿပီး သူတို႔ၿပီးေတာ့ အားလံုးကို တန္းစီထိုင္ခိုင္း၊ ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာက္ေ၀တယ္ ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ က်ေတာ့ လူေတြအကုန္လံုးကို ဂိုေဒါင္အျပင္ထြက္ခိုင္း၊ ၀င္ေပါက္တံခါး ကို လူတစ္ကိုယ္စာပဲ ဖြင့္ထားၿပီး ၀င္ေပါက္ကေန ေစာင့္ေ၀တယ္။ ရၿပီးတဲ့လူေတြ အထဲေရာက္သြားၿပီး ျပန္ထြက္လို႔ မရေတာ့ မရႈပ္ ေတာ့ဘူး။ မရတဲ့သူလည္း မရိွ။ ႏွစ္ခါျပန္ ယူတဲ့သူလည္း မရိွ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပတယ္။ မမိ်ဳးမိ်ဳးတို႔ ေၾကာ္လာတဲ့ ငါးပိေၾကာ္နဲ႔ ငံျပာရည္ေၾကာ္ေတြေတာ့ သူတို႔ ထမင္းစားၿပီးသြားတာနဲ႔ ေ၀ဘို႔ အဲဒီမွာအပ္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ ဂိုေဒါင္တစ္လံုးက်ေတာ့ အတန္းလိုက္ ေ၀တယ္။ သူတို႔က နဂိုကတဲက အတန္းလိုက္ ထိုင္ေန ၾကတာဆိုေတာ့ ေ၀ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ပထမ ကေလးေတြကို မံု႔ေတြေ၀တယ္။ ေ၀လို႔မၿပီးေသး ခင္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ဒုကၡသည္ေတြ ထပ္ေရာက္လာၾကေသးတယ္။ စာရင္းေတာ့ အတိအက် မရေသး ဘူး လို႔ေျပာတယ္။ သူတို႔ကိုေတာ့ ထမင္းခ်က္ေက်ြးေနတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဟင္းကေတာ့ ခ်ဥ္ဟင္းလိုမိ်ဳး ဟင္းေတြပဲ။ ထမင္းကို အထုပ္လိုက္ စားၾကရတယ္။ ပန္းကန္မရိွ ၾကဘူး။ အဲဒီမွာ ဒို႔ေ၀လိုက္တဲ့ ပန္းကန္ေတြ ရသြားေတာ့ စားရေသာက္ရ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပသြားတာ ေတြ႔ရတယ္။
မဂၤလာေစ်းက လူေတြကလည္း အစံုလွဴၾကတာပဲေဟ့။ ပုဆိုး၊ ထဘီ၊ ေဘာ္လီ၊ မိန္းမ၀တ္အက်ႌ၊ တီရွပ္၊ ကေလး၀တ္ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒိုင္နာတစ္စီး၊ ဟိုင္းလတ္တစ္စီး ဆိုေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီမွာ မိန္းမ နဲ႔ ကေလးမ်ားတယ္။ ေသကုန္ၾကတာတဲ့။ ေယာက္်ားေတြ မ်ားတယ္။ ပုဆိုးကနည္းေန ေတာ့ လူမေစ့ခဲ့ဘူး။
အဲဒီစခန္းၿပီးေတာ့ ေနာက္စခန္းေတြ လိုက္ေ၀ၾကတယ္။ အဲဒီစခန္းေတြက်ေတာ့ လူသိပ္မမ်ား ေတာ့ ဘူး။ တခ်ိဳ႔စခန္းမွာ ၃၅ ေယာက္ေလာက္။ တခ်ိဳ႔စခန္းက်ေတာ့ ၅၀။ တခ်ိဳ႔ ၁၅၀။ တခ်ဳိ႔ ၆၀၀။ တခ်ဳိ႔ ၁၅၀၀။ အစံုဘဲ။ ဒို႔ေတာ့ ေနာက္ထပ္ စခန္း ၄ ခုသြားၿပီး ညေန ၅ နာရီခဲြေနၿပီမို႔ က်န္တာေတြကို အဲဒီ မွာပဲ အပ္ခဲ့ရတယ္။ ေ၀ဘို႔ အခ်ိန္မရိွေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အဆာေျပ စားၾက ေသာက္ၾကၿပီး ျပန္ခဲ့ ၾကတယ္။ ရန္ကုန္ကို ည သန္းေခါင္ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ ျပန္ေရာက္ၾကတယ္။
အဲဒီမွာ ေက်ာ္သူတို႔အဖဲြ႔ လာလွဴေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ရက္ၾကာၾကာ ေနၿပီး လွဴ တာ။ ဒုကၡသည္ေတြမွာေလ ဆားငန္ေရေတြထိၿပီး မီးအပူေလာင္သလို အသားနီလန္ေနတာ ေတြ။ သစ္ပင္ေပၚ ဖက္တက္ရလို႔ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္ေနတာေတြ။ သစ္ပင္ပိၿပီး ေျခေထာက္ကဲြ သြားတာေတြ စသျဖင့္ ဒါဏ္ရာ မိ်ဳးစံု ေတြ႔ရတယ္။ ဖ်ားတဲ့နာတဲ့ သူေတြေတာ့ ေဆးရံုပို႔တယ္ တဲ့။
အဖုိးႀကီး အဖြားႀကီးေတြကို တစ္ေယာက္ ၁၀၀၀ မိ်ဳး ၂၀၀၀ မိ်ဳး၊ ငါတို႔ သပ္သပ္ ထပ္ေပးခဲ့ ၾကေသး တယ္။
အဲဒီမွာ လပြတၱာဆန္စက္မွာ သြား အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူ တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ သူေျပာတာ ေတာ့ သူရို႔ဆန္စက္မွာ အားလံုး ၂၆ ေယာက္ရိွတာ ၂၃ ေယာက္ ေသသြားတယ္တဲ့။ ဆန္စက္လဲ အကုန္ပါသြားတာ ဗိြဳင္လာပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္ လို႔ ေျပာတယ္။

ငါ မွတ္မိသေရြ႔ေတာ့ အဲဒါ အကုန္ပဲေဟ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အေသးစိတ္ေတာ့ ငါလဲ မေျပာျပတတ္ဘူး။

(က်ြန္မတို႔ကားလဲဆိုက္ေရာ ကားေပၚကို စစ္ေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားၿပီး စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္နဲ႔ လူတစ္ ေယာက္ တက္လာတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ အရက္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထလို႔။ အဲဒါနဲ႔ က်ြန္မက အဲဒါ ဘယ္ကလူလဲ။ ဘာလုပ္တာလဲ လို႔ေမးေတာ့ ေဘးကလူေတြက စစ္သား လို႔ ေျပာတယ္။ က်ြန္မက စစ္သားဆိုရင္ က်ြန္မတို႔ ကားေပၚက ခုဆင္းပါ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ဟိုလူယူ ဒီလူယူ ျဖစ္မွာစိုး လို႔ လုပ္ေပးတာပါ လို႔ေျပာတယ္။ က်ြန္မတို႔ ဒီလူေတြကို ေပးရေအာင္လာတာ။ သူတို႔ယူခ်င္တယ္ဆို ယူစမ္းပါေစ။ ခု ကားေပၚက ဆင္းပါ လို႔ ေျပာေတာ့ အဲဒီလူက ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ လို႔ေမးတယ္။ က်ြန္မျပန္မေျဖခင္ ေဘးကေနၿပီး သူက အလွဴရွင္ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ အဲဒီစစ္သား မေက်မနပ္နဲ႔ ဆင္း သြားၿပီး သူ႔အရာရိွလို႔ ယူဆရတဲ့လူဆီ သြားေျပာတယ္။ ဟိုက ဘာျပန္ေျပာလိုက္သလဲ မသိဘူး။ သူတို႔ မေက်မနပ္နဲ႔ ေနာက္ဆုတ္သြားတယ္။ ေဘးကလူေတြလဲ က်ြန္မအဲဒီလို ေျပာလႊတ္လိုက္တာကို အေတာ္ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ အႏိုင္က်င့္ခံလာရတာ။ ဒီတစ္ခါ မွ ဒင္းတို႔ကို ႏိုင္မဲ့သူေပၚေတာ့တယ္ လို႔ - ဟု က်ြန္ေတာ္ဖံုးဆက္ေတာ့ မမိ်ဳးမိ်ဳးက ျပန္ေျပာျပပါသည္။
ဤ အတြက္လည္း မမိ်ဳးမိ်ဳးကို က်ြန္ေတာ္ အလြန္ ေက်းဇူးတင္ပါ၏။)

Nargis Story part2

မုန္တိုင္း ဒုကၡသည္မ်ားအား သြားေရာက္လွဴဒါန္းျခင္း
ညေနပိုင္းတြင္ ကိုေဌး၀င္းႏိုင္ ဖံုးဆက္လာပါ၏။ က်ြန္ေတာ္တို႔ စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔၏ ပင္တိုင္အလွဴရွင္ မလြင္လြင္မိုး ရန္ကုန္ကို လာမည့္ စေနေန႔ျပန္မည္။ ထိုေဒသမ်ားသို႔ သြားမည္ သိရသည္ဆို၏။ အကယ္၍ သူသြားမည္ ဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုပဲ တပါတည္း ေပါင္းလုပ္ခိုင္း လိုက္ျပီး ကိုေဌး၀င္းႏိုင္အေနႏွင့္မူ ေနာက္အေခါက္မ်ား သြားေပးမည္ဆို၏။ အလြန္ေကာင္းေသာ အၾကံပါတည္း။ သို႔ႏွင့္ က်ြန္ေတာ္ မလြင္လြင္မိုးကို ဖံုးဆက္ၿပီး အကိ်ဳး အေၾကာင္းေမးပါသည္။
သူက သူ စေနေန႔ျပန္မည့္အေၾကာင္း၊ သူ႔ညီမ မမိ်ဳးမိ်ဳးတို႔ နက္ျဖန္ ေျမာင္းျမ သြားၾကမည္ဆိုကာ မမိ်ဳးမိ်ဳး၏ ဆိုင္ ဖံုးနံပါတ္၊ ဟန္းဖံုးနံပါတ္ မ်ားကို လည္းေကာင္း။ ေျမာင္းျမ ဒုကၡသည္စခန္း မ်ားအတြက္ လုပ္ကိုင္ေပးေနသူ ေျမာင္းျမမွ ကိုၾကည္လင္ ဖံုးနံပါတ္ကို လည္းေကာင္း ေပးပါသည္။
ထိုအခါ က်ြန္ေတာ္လည္း အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ပဲ ေျမာင္းျမမွ ကိုၾကည္လင့္ထံ ဖံုးဆက္ကာ ဒုကၡသည္မ်ား၏ အေျခအေနကိုလည္းေကာင္း၊ သူတို႔ အဓိက ဘာေတြလိုေနသလဲ ဆိုသည္ကို လည္းေကာင္း ေမးပါသည္။ ကိုၾကည္လင္က -
“ ဒီမွာ ဒုကၡသည္စခန္းစုစုေပါင္း ၃၀ ေလာက္မွာ ဒုကၡသည္ေပါင္း ေလးေသာင္း ေလာက္ရိွတယ္။ စားဘို႔ေသာက္ဖို႔ ဆန္ကေတာ့ အစိုးရကထုတ္ေပးလို႔ ရိွေသးတယ္။ အဓိက လိုေနတာက ေယာက္်ားေတြအတြက္ ပုဆိုးေတြလိုတယ္။ ကေလးနဲ႔ မိန္းမေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေသကုန္ ၾကေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြမွာ ေယာက္်ားေတြ ပိုမ်ားတယ္။ သူတို႔က မုန္တိုင္းအတြင္း အသက္ မေသေအာင္ မနည္းရုန္းကန္လာခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အ၀တ္ေတြမပါ လာဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႔အတြက္ ပုဆိုးေတြ အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ ေနာက္ျပီး ထမင္း စားစရာ ပန္းကန္ေတြမရိွဘူး။ ဒီေတာ့ အဓိကလိုတာက ပုဆိုးေတြရယ္၊ ပန္းကန္ေတြ၊ ဟင္းေစာက္ပန္းကန္ေတြ၊ဇြန္းေတြ ရယ္။ ဓါတ္ဆား ထုပ္ေတြရယ္ လိုတယ္။”
သည္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္ မမိ်ဳးကို ဖံုးဆက္ျပီး က်ြန္ေတာ့္တြင္ ပိုက္ဆံ ၁၅ သိန္းရိွေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ပို႔ရန္မွာ အခ်ိန္ မမီေတာ့သျဖင့္ မမိ်ဳးတို႔ပဲ စိုက္၀ယ္ထားလိုက္ပါမည့္အေၾကာင္း၊ ပန္းကန္ ၂၀၀၀၊ ဇြန္း ၂၀၀၀၊ ဟင္းပန္းကန္ ၂၀၀၀ ၀ယ္ၿပီး ပိုတာကို ပုဆိုးေတြအားလံုး၀ယ္သြားရန္ မွာပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ြန္ေတာ္တို႔တြင္ ရိွေသာပိုက္ဆံေလာက္ႏွင့္ ဤမွ်မရႏိုင္ မွန္း ေနာက္မွသိရပါ၏။
က်ြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွ ဖံုးမွာမေကာင္းေသးသျဖင့္ မမထံဖံုးဆက္၍ မရပါ။ သို႔ႏွင့္ မမိ်ဳးကိုပဲ ေမတၱာရပ္ခံၿပီး အားလံုး စီစဥ္ခိုင္းရပါသည္။ က်ြန္ေတာ္ဖံုးဆက္ခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္အခ်ိန္ ညေန သံုးနာရီခန္႔ ရိွေနၿပီျဖစ္ရာ အခ်ိန္မရိွေတာ့သျဖင့္ သူလည္း က်ြန္ေတာ္ဖံုးဆက္ၿပီးၿပီးခ်င္း ပစၥည္းမ်ား လိုက္၀ယ္ပါသည္။ ၁၅ သိန္းပဲ ဆိုေတာ့လည္း သိပ္မ်ားမ်ားမရႏိုင္ပါ။ သူတို႔ အခိ်န္ရသေလာက္ ဆယ္သန္းဘိုးခန္႔ ၀ယ္သြားပါသည္။ ပိုေသးေသာ ပိုက္ဆံ ၅၀၄ ၀၀၀ ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားေသာအခါ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္သြား ပါသည္။
မဂၤလာေစ်းသူေစ်းသားမ်ားမွာလည္း အားတက္သေရာ လွဴဒါန္းၾကပါသည္။ သူတို႔က အ၀တ္မ်ား လွဴပါသည္။ ပုဆိုးေရာင္းေသာဆိုင္က ပုဆိုးအထုပ္လိုက္၊ လံုခ်ည္ေရာင္းေသာဆိုင္က လံုခ်ည္၊ ကေလးအ၀တ္ေရာင္းေသာဆိုင္က ကေလးအ၀တ္၊ စသည္ျဖင့္။ သူတို႔လွဴတာ အေတာ္မ်ား ပါသည္။ က်ြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ျပန္မေရးျပေတာ့ပါ။ ေအာက္ပါ web page တြင္ ၾကည့္ႏိုင္ ပါသည္။ မူရင္းစာရင္းမ်ားကို scan လုပ္ျပီး တင္ထားပါသည္။

ေျမာင္းျမစာရင္းကို - http://www.scribd.com/doc/3211099/Nargis-donation-receipt3 တြင္ လည္းေကာင္း
ဖ်ာပံုစာရင္းကို - http://www.scribd.com/doc/3211091/Nargis-donation-receipt2 တြင္ လည္းေကာင္း
လပြတၱာစာရင္းကို - http://www.scribd.com/doc/3211067/Nargis-donation-receipt1 တြင္ လည္းေကာင္း ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ မမိ်ဳးက သူတို႔ မဂၤလာေစ်းသူေစ်းသားမ်ားထံမွ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြ သိန္း ၃၀၀ ကို ဆရာေတာ္ အရွင္ဉာဏိႆရထံလွဴလိုက္ေၾကာင္း သိရပါ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး ဘာေတြလုပ္ေနသည္ကို သိေသာ က်ြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ အလြန္ ၀မ္း ေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရပါသည္။
ထိုေန႔ည မမိ်ဳးထံဖံုးဆက္ေတာ့ သူတို႔ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ျခမ္းျပီးျဖစ္၍ ကားေပၚ တင္ေန ၾကေၾကာင္း၊ မနက္ ၃ နာရီ တြင္ ရန္ကုန္မွစတင္ထြက္ခြါမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မမကိုပါ ၀င္ေခၚသြား မည္ျဖစ္ေၾကာင္း မ်ား ေျပာျပပါသည္။ သူတို႔အရမ္း အလုပ္ရႈပ္ေနသျဖင့္ က်ြန္ေတာ္လည္း မေႏွာက္ ယွက္လို သည္ႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ေျပာ ခပ္ျမန္ျမန္ စကားျဖတ္လိုက္ပါသည္။ ညေရာက္ေသာ္ ကိုႏြယ္၀င္းက မသင္းသင္းလိႈင္ထံ ဖံုးဆက္ေၾကာင္း ႏွင့္ သူပို႔ထားေသာ အလွဴေငြ ၁၅ သိန္းကို က်ြန္ေတာ္ တို႔ထံ လဲႊမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလာပါ၏။ အခ်ိန္မရိွေတာ့သျဖင့္ က်ြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ဖံုးမဆက္ ေတာ့ပါ။
မနက္ အလုပ္လာရင္း မမိ်ဳးထံဖံုးဆက္ရာ သူတို႔ခရီးစတင္ထြက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ဖံုးကို မမထံ ေပးပါ သည္။ က်ြန္ေတာ္က အခ်ိန္မီေသးလွ်င္ ကိုႏြယ္၀င္း အမိ်ဳးသမီး မသင္းသင္းလိႈင္ ထံမွ ေငြ ၁၅ သိန္းကို ၀င္ယူသြားၿပီး ေျမာင္းျမတြင္ လိုအပ္ပါက သံုးႏိုင္ေၾကာင္း သတင္းေပး လိုက္ပါ၏။ (အခ်ိန္မရိွေတာ့၍ ထိုပိုက္ဆံကို မယူေတာ့ပဲ ေျမာင္းျမသို႔ခရီးဆက္ကာ ေနာက္အေခါက္တြင္မွ သံုးလိုက္ေၾကာင္း ေနာက္မွ သိရပါသည္။)
ေန႔ခင္းပိုင္းတြင္ ေျမာင္းျမမွ ကိုၾကည္လင့္ထံဖံုးဆက္ကာ မမတို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ မေရာက္ ေမးပါသည္။ ကိုၾကည္လင္က သူလည္းေမွ်ာ္ေနေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ခုထိ မေရာက္လာ ေသးေၾကာင္းမ်ား ေျပာပါ၏။ ေနာက္မွ က်ြန္ေတာ္ ကိုၾကည္လင့္ဖံုးနံပါတ္ သူတို႔ကို ေပးလိုက္ဖို႔ ေမ့သြားမွန္း သတိရပါေတာ့၏။ မမိ်ဳးတို႔က ေျမာင္းျမဇာတိ ဟု မလြင္လြင္မိုး ေျပာျပမွ စိတ္ေအးရ ပါေတာ့သည္။
သူတို႔လုပ္ပံုကိုင္ပံုမ်ားကို စာႏွင့္ေရးၿပီး က်ြန္ေတာ့္ကိုေပးလိုက္ရန္ အစကတည္းက မမကို က်ြန္ေတာ္ မွာထား ပါ၏။ မလြင္လြင္မိုး ရန္ကုန္မွ ျပန္လာေသာအခါ မမက သူေရးမွတ္ ထားသည္ မ်ားကို ဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ ေပးလိုက္ပါ၏။ ႏွေျမာစရာေကာင္းသည္မွာ ေျမာင္းျမတြင္ ရိုက္ခဲ့ေသာဓါတ္ပံုမ်ားမွာ ဘာကို ဘယ္လိုမွားႏိွပ္မွန္းမသိ၊ ပံုမ်ားအားလံုး ပ်က္သြားသည္ ဟု မင္းေက်ာ္ျပန္လာေတာ့ ေျပာျပ၍ သိရ၏။ ထိုပံုမ်ားမွာ အလြန္အဖိုးတန္လွပါသည္။ ထိုပံုမိ်ဳး ေတြဆိုတာ ျပန္ရိုက္ခ်င္လို႔ရတာမိ်ဳးမဟုတ္။ သြားသည့္အခိုက္ကေလးသာ ရိုက္လို႔ရတာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ ေျမာင္းျမဓါတ္ပံုမ်ား မပါေတာ့ပဲ မလြင္လြင္မိုးလိုက္သြားေသာ ခရီးစဥ္မွ ဓါတ္ပံုမ်ားသာ ရပါေတာ့သည္။
ေအာက္ပါမွတ္တမ္းမ်ားမွာ မမ ေရးေပးလိုက္ေသာ သူတို႔ သြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည့္ ခရီးစဥ္ မွတ္တမ္းမ်ား ျဖစ္ပါ ၏။ ထိုခရီးစဥ္ကို က်ြန္ေတာ္သာလိုက္သြားခြင့္ရပါက ထိုခရီးသြား ေဆာင္းပါး သည္ ၀တၱဳရွည္တစ္ပုဒ္စာမွ် ျဖစ္သြားႏိုင္ပါ သည္။ ထို႔အတြက္လည္း က်ြန္ေတာ့္မွာ အေတာ္ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္မိပါသည္။ သူတို႔အေနႏွင့္ကေတာ့ အခ်ိန္ကနည္းၿပီး လုပ္စရာေတြက မ်ားေနသျဖင့္ မွတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရ၊ ကမန္းကတန္း အေျပးအလႊား လုပ္ခဲ့ရေၾကာင္း မမက ျပန္ေျပာျပပါသည္။

“ဒီၾကားထဲ မိုးေတြကရြာေနေတာ့ လုပ္ရတာ အေတာ့္ကို အဆင္မေျပဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေနရာ က်ယ္ရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြဆို ေနရာကက်ဥ္း လူကအရမ္းမ်ားေတာ့ ေ၀လို႔ ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပဘူး။ ဒီေတာ့ ဒို႔လည္း အထုပ္ လိုက္ အဲဒီကလူႀကီးကို ေပးထားခဲ့ရတယ္။ မေပးလို႔ကလည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေ၀ရင္းေ၀ရင္း ည ၈ နာရီေလာက္ ေရာက္သြားေတာ့ ျပန္ဘို႔ ကလည္း ရိွေသးတယ္ေလ။ တခ်ိဳ႕ေနေရာေတြက်ေတာ့ ၀ါးလံုးတန္းေလးေတြနဲ႔ တန္းစီဘို႔ လုပ္ေပးထားေတာ့ ပစၥည္းေ၀ရတာ ေတာ္ေတာ္ကို အဆင္ေျပတယ္။
အယ္မယ္ေလး။ မဂၤလာေစ်းက လူအမ်ားႀကီး ပါလာလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ဒီအထုပ္ႀကီးေတြ တင္ဘို႔ ခ်ဘို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို မလြယ္ဘူးေဟ့။ လမ္းဆိုတာလည္း ၾကမ္းလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။
ေျမာင္းျမမွာ ငါတို႔ စခန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လိုက္ေ၀လိုက္ႏိုင္တယ္။ တခိ်ဳ႕စခန္းေတြ ကေတာ့ လူ ၃-၄၀ ဆယ္ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ ဂံုေလွ်ာ္ဂိုေဒါင္ စခန္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ေဟ့။ အဲဒီမွာဟယ္၊ ႀကီးၾကပ္ၿပီး လုပ္ကိုင္ ေပးမဲ့သူလည္းမရိွဘူး။ စက္ရံုမႈးတစ္ေယာက္ထဲ ၀က္လခ်ီး လည္ေနတာပဲ။(၀က္လခ်ီး လည္ေနတယ္ ဆိုတာ က်ြန္ေတာ္တို႔ ဘက္မွ အသံုးအႏံႈးျဖစ္ပါ၏၊ လက္မလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ရႈပ္ေနျခင္းကို ေခၚပါသည္။) လူေတြဆိုတာလည္း ငါ့စိတ္ထင္ ငါးေထာင္ေလာက္ရိွမယ္ထင္တယ္။ လူေတြကလည္း ေ၀ရတာမလြယ္ဘူးဟဲ့။ ကေလးေတြဆို ရၿပီးသား ကေလးေတြက ေနာက္ထပ္ၿပီး ထပ္စီေနလို႔ မနည္းၾကည့္ေနရတယ္။ ႏို႔မို႔ၿပီးမွာ မဟုတ္ဖူး။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ေယာက္်ားေတြမ်ားတယ္ဟဲ့။ မေျပးႏိုင္မလႊားႏုိင္နဲ႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသကုန္ၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ စခန္းထဲက လူေတြကို အားလံုးအျပင္ထြက္ခိုင္းလိုက္ၿပီး တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုပဲ လူ၀င္သာရံုဖြင့္ေပး ထားလိုက္ၿပီး ရၿပီးသားလူ အထဲ၀င္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားတယ္။ လူအားလံုးလည္း ေစ့သြားတယ္။ ထပ္ၿပီး တန္းစီမဲ့သူလည္း မရိွေတာ့ဘူး။ ပစၥည္းေ၀ရ၊ လူေတြကို စီရနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတာင္ သိပ္ရိုက္ဘို႔ အခ်ိန္မရဘူးေဟ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားရင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ဘို႔ တစ္ေယာက္ သပ္သပ္ ေခၚသြားမွ ရမယ္။ ေနာက္ၿပီးေတြ႔ကရာလူ ရိုက္ခိုင္းလို႔လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ အကြက္အကြင္းက်က်လဲ ရိုက္တတ္အံုးမွကိုး။”
ေနာက္ေန႔ က်ြန္ေတာ္ ကိုၾကည္လင့္ထံဖံုးဆက္ေမးေတာ့ သူတို႔ မမတို႔ အဖဲြ႔ႏွင့္ မဆံုျဖစ္ လိုက္မွန္းသိရပါသည္။ လာလွဴေသာအဖဲြ႔ေတြကလည္း အေတာ္မ်ားလွသည္ ျဖစ္ရာ ဘယ္သူ ေတြမွန္း မသိ ဟု ဆိုပါသည္။ သူက စင္ကာပူမွ ဆိုေသာ အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔လာသြားကာ ၃၃သိန္းဘိုး ဘဲဥ အလံုး တစ္ေသာင္း လွဴသြားေၾကာင္းေျပာျပပါသည္။ ကိုင္း - တစ္နပ္စာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဖူလံုသြားတာ ေပါ့ ဟု က်ြန္ေတာ္ေတြးေနမိပါသည္။ ဒါေတာင္ လူ ေလးေသာင္းႏွင့္စာလွ်င္ ေလးပံု တစ္ပံုမွ်သာ ရိွပါေသးသည္။ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီေနေသာ ထိုလူထုႀကီး၏ ပါးစပ္ေပါက္ကို တစ္ေန႔ထမင္းႏွစ္နပ္ ျဖည့္ေပးေနဘို႔ ဆိုတာ ဘယ္မွာလာ လြယ္ပါလိမ့္မတံုး။